From The Hague, The Hague

In English, na srpskom, espanol

Mladic in The Hague

Now that the Bosnian Serb general Ratko Mladic is safely behind the bars in the Hague international war tribunal, some questions are becoming more urgent.

Where was Mladic hiding all these years? Who helped him evade justice? Why did his protectors stay silent and unpunished? Will there be a investigation and a punishment for them, too? In Serbia, in the Hague, in hell?

In 2008, Radovan Karadzic, Mladic’s best-known ally and also a highly wanted war criminal, was arrested in Belgrade while posing as a New Age medical guru. Karadzic had been living undercover for years, with a semi-public persona as a quack medical expert. He often appeared in conferences and wrote for fringe medical papers.

I interviewed some people who worked or spent time with Karadzic.

Somehow I believed those rather simple-minded devotees, who burned candles to cure cancer. Surely people this gullible could not imagine that Dragan ‘David’ Dabic, this hoarse-voiced impostor with his gloves, long beard and white topknot, was actually Radovan Karadzic. After all, Karadzic was a blustering politician who was always clean-shaven and in dark suits.

But at one point, one of my informants from the clinic became conspiratorial. He pulled out his cellphone showing me a snapshot of the worn, thin face of an elderly man.

Do you recognize him? he asked me. At the time I had no clue, but a week ago, when Mladic was arrested with his new look as a gaunt, reclusive rural villager, I thought I recognized his face. There was also surprising news that Mladic had been seeking treatment for lymph cancer.

It’s a strange addition to the Mladic legend, because, for years, most everybody in Serbia has glimpsed Mladic somewhere or other. Mladic was a mountain warrior hiding armed in the caves. Mladic was in drag as a peasant woman selling eggs in the Belgrade downtown market. He was working for peanuts as a common construction worker. He was hiding in an Orthodox nunnery after suffering a stroke. He was dead and buried in various tombs.

There also remains a tragic mystery of two young Serbian soldiers killed on duty — they allegedly had seen Mladic and had to be eliminated. That story itself has many suspicious twists and turns, and is still pending without a plausible and honest explanation to the parents of the dead.

In the days between May 26, when Mladic was arrested, and June 1 when he was extradited to the Hague, the pace of these stories accelerated. The official stand is that Mladic was simply on the run, continually changing places and finding new circles of comrades to help him with money and shelter. In short, he just plain outsmarted the authorities, which clearly is nobody’s fault!

The Serbian mainstream press has excelled in its pathological interest in the broken heart and soul of Mladic, who is clearly one of the cruelest people in contemporary history. Not only did Mladic methodically liquidate eight thousand Muslim men and boys in three days of machine-gun fire, he was particularly clever and cold-blooded about this crime. He bullied the helpless prisoners, tricked their families into collaborating in their own death program, and methodically lied to the UN officers who were there to protect the Muslim enclave. The famous picture of Ratko Mladic feeding the children with chocolates before executing their fathers has become his lasting icon.

There’s also the repugnant fact that Mladic was a pious holy warrior. Pictures of the general and his soldiers being blessed by the priests of the Serbian Orthodox church were broadcast widely by the national Serbian TV in the nineties.

In my book: Scorpions, the Design of Crime ( I followed the trial of a paramilitary troop from Serbia which participated in the Srebrenica massacre. The infamous six paramilitary marauders arrested because of a movie they made, in which they executed captive civilians. This underground movie circulated as a boost to the killers and their ideology during the war. Then it surfaced in 2005 as damning evidence against the Scorpions.

Now that Mladic is old and sick and jailed, the bells of mercy and tolerance are ringing as if Srebrenica never happened. The people’s hero and militant demigod is re-branded as a martyr and object of pity.

Mladic expressed a regret before going to the Hague: that he would never return alive to Serbia was to visit the grave of his daughter. This daughter committed suicide in 1994 shooting herself with his favorite gun. At the time Mladic and his allies blamed the opposition press for his daughter’s despair of life. I remember journalists threatened because of texts they wrote detailing the cruelty of General Ratko Mladic. It never occurred to him, then or now, that hordes of innocent people including his daughter had died from his demonic activities.

Mladic’s lawyer has already announced that he will not plead guilty. His son who visited him in the Belgrade jail with his wife announced that his father was a patriot who had diligently performed his duty.

Mladic, in prison, asked for strawberries and a doctor. Not just any doctor, but the President of a the Serbian Parliament, who is a woman from the Milosevic party, presiding over Parliament due to the bizarre power diplomacy of the pro-European Tadic government. She duly attended the prisoner and gave him a medical examination. Mladic was treated with maximum compassion and humanity, which, of course, made relatives of his victims rage with disbelief.

He also asked to visit his daughter’s grave — or, failing that, that they disinter her coffin and bring her corpse to his prison cell. This bizarre demand was a typical Karadzic-Mladic blood-and-soil declaration — but why not bring Mladic all the coffins that he hammered shut?

Outside his prison and in the Belgrade major square, thousand Mladic supporters violently demonstrated, doing a good business with their now-standard commemorative books and T-shirts. More than a hundred would-be rioters were arrested, despite the prisoner’s meek request that they keep quiet and stay out of trouble. The Serbian police seem determined to clear the streets and the path toward United Europe.

Efforts to thwart and repress Serbian war criminals have always come with a heavy cost in Serbia itself. In 2003, Zoran Djindjic delivered Slobodan Milosevic to the Hague tribunal. This bold act meant the end of criminal dominance in Serbia, but it also cost Djindjic his life. Djindjic was gunned down by a radical nationalist gang who declared themselves to be patriots killing a traitor.

How much have things changed since then in Serbia? They have changed a great deal, and never more than lately, but for every strawberry there has been a bloody coffin nail.

Mladić u Hagu

Sada kad je Ratko Mladić najzad u Hagu, na sigurnom, iza rešetaka, neka se pitanja sama od sebe nameću. Gde se krio Mladić svih ovih godina? Ko mu je pomagao da se skriva? Zašto su njegovi pomagači ćutali i ostali nekažnjeni? Hoće li sada biti pokrenuti istraga ili postupak protiv njih? Bilo gde: u Srbiji, u Hagu ili paklu?

Godine 2008. u Beogradu je uhapšen Mladićev najbliži saradnik i još jedan sa liste najtraženijih zločinaca Radovan Karadžić, koji je u međuvremenu izigravao lažnog Nju Ejdž medicinskog gurua. Tako prerušen, dr Dabić se poluskriveno polujavno pojavljivao čak i na konferencijama i pisao članke po alternativnim medicinskim časopisima.

Bila sam u prilici da intervjuišem neke ljude koji su radili sa dr Dabićem-Karadžićem ili ga poznavali. Nekako sam osećala poverenje prema tim krajnje prostodušnim ljudima što su verovali da se rak može izlečiti paljenjem sveće. Ljudi toliko naivni najverovatnije i nisu mogli da zamisle da je taj dr Dabić, utišanog glasa, u belim rukavicama, sa sedom dugom bradom i repićem na vrhu glave onaj isti glasni pomahnitali Karadžić koji propagira etničko čišćenje, uvek glatko izbrijan i u elegantnom lister odelu.

No jedan od mojih sagovornika u klinici postao je nekako konspirativan. Izvadio je svoj mobilni telefon pokazujući mi sliku izmoždenog starijeg mršavog čoveka.

Jel ga prepoznajete?, rekao mi je. U to vreme to mi lice ništa nije govorilo, ali pre nedelju dana, otkako je Mladić uhapšen, pojavivši se sa novim promenjenim izgledom, nešto između ostarelog radnika i seljaka, kao da sam prepoznala njegovo lice. A uz to i vest da se Mladić 2009. lečio od raka limfnih zlezdi u nepoznatoj klinici!

To unosi nešto sasvim novo u legendu o Ratku Mladiću, s obzirom na to da su ga ljudi godinama viđali na najrazličitijim mestima. Mladić kao planinski borac što se krije po pećinama. Mladić preobučen u seljanku kako na Kalenić pijaci prodaje jaja. Sada čak tvrde da je radio za nadnicu kao običan građevinski radnik. Jedno vreme se krio i u ženskom manastiru, gde se lečio od srčanog udara. Bio je i sahranjivan na različitim mestima, sudeći po glasinama.

I, naravno, tragična misterija oko dva srpska vojnika što su ubijeni na Topčideru dok su služili redovni rok – priča se da su videli Mladića i da su zato morali biti likvidirani. Priča puna obrta i nerasvetljenih momenata, koja roditeljima ubijenih do danas nije pružila konačan i uverljiv odgovor.

Od 26. maja kada je Mladić uhapšen pa sve do prvog juna kada je prebačen u Hag, počele su da se šire i nove priče. Zvaničnici u Srbiji tvrde kako im je Mladić jednostavno uzmicao godinama menjajući skrovišta i jatake, od kojih je dobijao materijalnu i moralnu podršku. Ukratko, uvek bi nadmudrio progonitelje, što znači da niko nije kriv i niko ne treba ni da odgovara!

Srpska zvanična stampa kao da se utrkivala u patološkom interesovanju za pitanja srca i duše uhvaćenog Ratka Mladića, bez sumnje jednog od najsurovijih ljudi u savremenom svetu. Ne samo što je sistematski eliminisao 8000 muškaraca za tri dana hladnokrvno ih streljajući, već je i njihove porodice na prevaru upleo u sopstveni program smrti. Takođe je sistematski lagao i ponižavao UN predstavnike zadužene da sačuvaju tu muslimansku enklavu. Čuveni snimak Mladića kako deci iza bodljikave žice deli čokoladu da bi potom ustrelio njihove roditelje postala je ikona zla.

Mladić je takođe važio i za svetog ratnika. Slike ovog generala i njegovih vojnike dok ih blagosiljaju pravoslavni popovi uoči boja sa muslimanima imali smo prilike da neprestano gledamo tokom devesetih godina u Srbiji.

U mojoj knjizi Sudjenje skorpionima Dizajn zločina pratila sam suđenje paravojnoj jedinici Škorpioni, koja je učestvovala u masakru u Srebrenici. Šest osuđenika uhapšeno je zato što su pred kamerama ubili grupu muslimanskih civilnih zarobljenika. Film koji su sami snimili kružio je ilegalno godinama, služeći kao podrška moralu i ideologiji ubica. Kad se snimak javno pojavio 2005. na suđenju u Hagu Slobodanu Miloseviću, postao je neoboriv dokaz protiv Škorpiona.

Sada kad je Mladić star i bolestan i u zatvoru, na sva zvona slušamo pozive na samilost i toleranciju prema njemu, kao da se Srebrenica nikad i nije desila. Narodni heroj i borac, polubog danas ima nov status martira i predmet je sažaljenja.

Pre no što je otišao u Hag Mladić se požalio kako se živ više neće vratiti u zemlju i kako bi zbog toga želeo da obiđe grob svoje ćerke. Ćerka je izvršila samoubistvo 1994. ispalivši metak iz omiljenog pištolja svog oca. U to vreme su Mladić i njegovi sprski saveznici krivili opozicionu štampu za tragičnu smrt devojke; sećam se dobro kako su neki novinari dobijali pretnje jer su u detalje pisali o Mladićevoj okrutnosti. Njemu izgleda ni tada a ni ni danas ne bi palo na pamet da su hiljade ljudi, uključujući i njegovu ćerku, mrtve zbog njegovih dijaboličnih postupaka.

Mladićev advokat već je najavio da se njegov klijent neće izjasniti krivim. Sin koji ga je posetio u beogradskom zatvoru, zajedno sa majkom, izjavio je da je njegov otac patriota koji je samo vršio svoju dužnost.

Mladić je u zatvoru tražio jagode i doktora. Ne bilo kog, već predsednicu srpskog parlamenta, iz Miloševićeve partije, postavljenu na to mesto bizarnom političkom diplomatijom proveropskog predsednika Borisa Tadića. I ona je otišla i izvršila svoju dužnost revnosno. Sa najdubljim razumevanjem i humanošću, kako to etici i politici dolikuje. Naravno, to je samo razjarilo bes rodbine Mladićevih žrtava čiji se grobovi i tela još uvek traže.

Zatražio je i da poseti grob svoje ćerke – ako ne to, neka mu donesu njen kovčeg u ćeliju. Taj bizarni zahtev bio je obojen tipičnim karadžićevsko-mladićevskim “krv i tlo” tonovima – ali zašto u tom slučaju ne doneti i sve ostale mrtvačke kovčege u koje je on zakucao poslednji ekser?

Na beogradskom Trgu republike više hiljada nasilnih demonstranata protestvovalo je protiv njegovog hapšenja u majicama sa njegovim likom, deleći knjižice o srpskom heroju. Više od stotinu je uhapšeno iako je Mladić pre toga usrdno molio svoje sledbenike da ne dižu bunu. Srpska policija je pokazala odlučnost u nameri da raščisti ulice i otvori put do Evropske Unije.

Sve ranije pokušaje da raskine sa kriminalnom prošlošću Srbija je skupo plaćala. Godine 2003. Zoran Djindjić je isporučio Slobodana Miloševića u Hag. Ovaj hrabri korak označio je početak kraja politike tolerisanja ratnih zločinaca, ali je i Djindjića koštao života. Ubijen je od strane bande radikalnih nacionalista koji sebe smatraju patriotama jer su likvidirali sprskog izdajicu.

Šta se od tada u Srbiji zapravo promenilo? Prilično toga, u poslednje vreme svakako najviše, ali ne smemo zaboraviti da iza svake crvene jagode u Srbiji i dalje stoji gvozdeni čavao u mrtvačkom lesu.

Mladic en La Haya

Ahora que el general serbobosnio Ratko Mladic está a buen recaudo en la prisión del Tribunal Penal Internacional de La Haya, algunas preguntas se hacen cada vez más urgentes.

¿Dónde ha estado escondido Mladic todos estos años? ¿Quién le ayudó a evadir la justicia? ¿Por qué sus protectores permanecen en silencio y sin castigo? ¿Habrá una investigación y un castigo para ellos, también? ¿En Serbia, en La Haya, en el infierno?

En 2008, Radovan Karadzic, el aliado más conocido de Mladic y también un criminal de guerra muy buscado, fue arrestado en Belgrado cuando se hacía pasar por un médico gurú New Age. Karadzic había estado viviendo oculto durante años, como un personaje semi-público, un experto médico charlatán. A menudo aparecía en conferencias y escribía artículos de medicina alternativa.

Entrevisté a algunas personas que trabajaron o pasaron tiempo con Karadzic.

De alguna manera creí a los devotos más bien simples, que encendían velas para curar el cáncer. Sin duda, esta gente crédula no podía imaginar que Dragan ‘David’ Dabic, este impostor de voz ronca, con sus guantes, larga barba y melena blanca, era en realidad Radovan Karadzic. Después de todo, Karadzic fue un político bravucón que siempre estaba bien afeitado y vestido con traje oscuro.

Pero en un momento dado, uno de mis informantes de la clínica se hizo cómplice. Sacó su teléfono móvil y me mostró una foto de un anciano de cara avejentada y consumida.

¿Lo reconoce? me preguntó. En ese momento yo no tenía ni idea, pero hace una semana, cuando Mladic, fue detenido con su nuevo look de aldeano demacrado, solitario, creí reconocer su rostro. También hubo una noticia sorprendente de que Mladic había estado buscando tratamiento para el cáncer linfático.

Es una adición extraña a la leyenda Mladic, ya que, durante años, la mayoría de la gente en Serbia ha vislumbrado a Mladic en un lugar u otro. Mladic era un guerrero de los montes que se escondía bien armado en cuevas. Mladic iba disfrazado de campesina vendiendo huevos en el mercado del centro de Belgrado. Estaba trabajando por una miseria como vulgar trabajador de la construcción. Estaba escondido en un convento ortodoxo después de sufrir un derrame cerebral. Estaba muerto y enterrado en varias tumbas.

También sigue siendo un misterio trágico la muerte de dos jóvenes soldados serbios durante su servicio – supuestamente habían visto a Mladic y tuvieron que ser eliminados. Eso sí, esta historia tiene muchos giros y vueltas sospechosas, y aún está pendiente una explicación plausible y honesta a los padres de los muertos.

En los días entre el 26 de mayo, cuando Mladic fue arrestado, y el 1 de junio cuando fue extraditado a La Haya, el ritmo de estas historias se ha acelerado. La posición oficial es que Mladic estaba simplemente huyendo, cambiando continuamente de lugar y encontrando nuevos círculos de compañeros que le ayudaran con dinero y refugio. En resumen, era simplemente más listo que las autoridades, ¡lo que claramente no es culpa de nadie!

La prensa serbia dominante se ha destacado por su interés patológico por el corazón roto y el alma de Mladic, que es claramente una de las personas más crueles en la historia contemporánea. Mladic no sólo liquidó metódicamente a ocho mil hombres y niños de etnia musulmana en tres días de fuego de ametralladora, sino que se mostró particularmente listo y desalmado sobre este crimen. Acosó a los prisioneros indefensos, engañó a sus familias para que colaboraran en el programa de su propia muerte, y mintió metódicamente a los funcionarios de la ONU que estaban allí para proteger el enclave musulmán. La famosa fotografía de Ratko Mladic ofreciendo a los niños chocolates antes de ejecutar a sus padres se ha convertido en su icono perdurable.

También está el hecho repugnante de que Mladic fue un guerrero aureolado de santidad. Fotos del general y sus soldados siendo bendecidos por los sacerdotes de la Iglesia Ortodoxa Serbia fueron difundidas ampliamente por la televisión nacional serbia en los noventa.

En mi libro, Escorpiones, el Diseño del Delito he seguido el juicio de un grupo paramilitar de Serbia, que participó en la masacre de Srebrenica. Los seis infames bandidos paramilitares fueron detenidos a causa de una película que hicieron, en la que ejecutaron a civiles cautivos. Esta película clandestina circulaba como incentivo para los asesinos y su ideología durante la guerra. Luego al ser conocida en 2005 sirvió de prueba condenatoria contra los Escorpiones.

Ahora que Mladic está viejo, enfermo y encarcelado, las campanas de la misericordia y la tolerancia están sonando como si Srebrenica nunca hubiera sucedido. El héroe de la gente y semidiós militante es re-etiquetado como un mártir y un objeto de lástima.

Mladic expresó un pesar antes de ir a La Haya: que jamás volvería con vida a Serbia para visitar la tumba de su hija. Esta hija se suicidó en 1994 utilizando el arma favorita de su padre. En aquel momento, Mladic y sus aliados culparon a la prensa de oposición por la desesperación de su hija. Recuerdo a periodistas amenazados a causa de los textos que escribían detallando la crueldad del general Ratko Mladic. Nunca se le ocurrió, ni entonces ni ahora, que la multitud de gente inocente, incluso su hija, habían muerto a causa de sus actividades demoníacas.

El abogado de Mladic ya ha anunciado que no se declarará culpable. Su hijo, que lo visitó en la cárcel de Belgrado con su esposa, anunció que su padre era un patriota que había cumplido con diligencia su deber.

Mladic, en la cárcel, pidió fresas y un médico. No cualquier médico, sino la presidenta del Parlamento serbio, que es miembro del partido de Milosevic, y que preside el Parlamento debido a la extraña diplomacia de poder del gobierno pro-europeo de Tadic. Ella atendió debidamente al prisionero y le hizo un reconocimiento médico. Mladic fue tratado con compasión y humanidad máxima, lo que, por supuesto, causó furia a los familiares de las víctimas que no daban crédito.

También pidió visitar la tumba de su hija – o, en su defecto, que se exhumase su ataúd y se llevase el cadáver a su celda de la prisión. Esta extraña demanda es una declaración sangre y suelo, típica de Karadzic, Mladic – pero ¿por qué no traer a Mladic todos los ataúdes que clavó con sus armas?

Fuera de su prisión y en la plaza principal de Belgrado, miles de partidarios de Mladic se manifestaron violentamente, haciendo un buen negocio con sus libros conmemorativos y camisetas. Más de un centenar de alborotadores fueron detenidos, pese a la petición humilde del prisionero de tranquilidad y no meterse en problemas. La policía serbia parece decidida a limpiar las calles y el camino hacia la Europa Unida.

Los esfuerzos para doblegar y reprimir a los criminales de guerra serbios siempre llegan con un alto costo para la propia Serbia. En 2003, Zoran Djindjic entregó a Slobodan Milosevic al tribunal de La Haya. Este acto audaz significaba el fin del dominio criminal en Serbia, pero también costó a Djindjic la vida. Djindjic fue asesinado a tiros por un grupo de nacionalistas radicales que se declararon patriotas por matar a un traidor.

¿Cuánto han cambiado las cosas desde entonces en Serbia? Han cambiado mucho, y nunca como últimamente, pero cada fresa ha representado un alto precio.

Jasmina Tesanovic
2 de Junio de 2011.


About jasminatesanovic

Jasmina Tešanović (Serbian: Јасмина Тешановић) (born March 7, 1954) is a feminist, political activist (Women in Black, Code Pink), translator, publisher and filmmaker. She was one of the organizers of the first Feminist conference in Eastern Europe "Drug-ca Zena" in 1978, in Belgrade. With Slavica Stojanovic, she ran the first feminist publishing house in the Balkans "Feminist 94" for 10 years. She is the author of Diary of a Political Idiot, a war diary written during the 1999 Kosovo War and widely distributed on the Internet. Ever since then she has been publishing all her work, diaries, stories and films on blogs and other Internet media.
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to From The Hague, The Hague

  1. Pingback: From The Hague, The Hague (via Virtual Vita Nuova) | rave utopia

  2. Pingback: From The Hague, The Hague (via Virtual Vita Nuova) « zokster something

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s