Srebrenica Anniversary: The Design of Crime

Today is the 15th anniversary of the genocide in Srebrenica, Bosnia, where more than 8000 Muslim male civilians were killed and their bodies buried in mass graves scattered all over the region. Slobodan Milosevic, the president of Serbia at the time of the killing, died in the Hague in 2006, before any verdict was reached in his trial. The UN Dutch troops present in the enclave of Srebrenica at the time, in order to protect the civilians, did not face any charges for failing in their duty. Radovan Karadzic, the Bosnian Serb leader responsible of  designing this crime  is currently on trial in The Hague, at the International War Crime Tribunal. General Ratko Mladic, whose troops carried out the massacre under his orders, is still at large.

In the year 2007, Serbia proper was found guilty of failing to prevent the genocide, but not for actually committing it. Many of the large number of people and troops involved in liquidating the Srebrenica prisoners never appeared before any court.  Others received very mild sentences for smaller misdeeds, such as the six members of the paramilitary troops “Scorpions.” More

Srebrenica 15 Years After

Dear friends,

I wanted to share with you a response I received today to my call on behalf of women in black and our obligations as human beings and a global community as it concerns genocide and specifically Srebrenica. (Please see below).

Please don’t forget to send your responses and statements of solidarity – however brief they may be – as soon as you can to:zeneucrnom@gmail.com

(And if you didn’t see it before, the letter on behalf of Women in Black and the call for messages of solidarity is attached)

Thank you!

In peace,

Christina

In response to the letter of Professor Christina Morus on behalf of Women in Black, Serbia:

More

Zene u crnom

R a s p o r e d   d o g a đ a nj a

M A R Š   M I R A, od 8. do 10. jula 2010.

• organizovani polazak iz Beograda, sa nekoliko kombija 8. jula 2010. u 3 časa posle ponoći

• dolazak u Tuzlu, oko 6. časova ujutro

• početak marša iz Nezuka (kod Tuzle) prema Srebrenici, istog dana u 7. časova ujutro

• marš traje tri dana; dnevno se prelazi nešto više od 30km; spavanje i večera su na određenim punktovima, u šatorima More

Zenska strana rata

Juce je u Beogradu u Medija centru u Knez Mihajlovoj ulici odrzana je promocija knjige “Zenska strana rata” u izdanju Zena u crnom koju su priredile Lina Vuskovic i Zorica Trifunovic. Dah teatar je izveo performans pred nas pedesetak, umesto klasicne govorancije. Onda je nastao tajac. Trebalo je publika da govori ali nam nije bilo lako: price su jako bile potresne, ljudske zenske price, dokumentarne naracije…beyond literature…odavno sam zapazila da kad ljudi govore i pisu u emotivnom naboju bilo da je sreca ili strah da svi postaju pisci. Mejdutim te price mogu biti i katarzicne pod uslovom da postoje uslovi za katarzu. Ono sto sam ja juce osetila je da posle svih ovih godina od kako su te price napisane, da mi jos uvek zivimo u tim jeziivim pricama rata kao da sutra mogu opet da se dogode. Zasto znate i sami, odnosno ja stvarno ne znam zasto je tako moralo biti. Juce mi drug kaze, eto taman sam mislio da ce moja 13 godisnja cerka da odraste u nekom drugoj atmosferi za razliku od mog starijeg sina, koji ima uzrast huligana sa beogradskih ulica…medjutim stvari krecu na dole opet.

Na promociji nije bilo mnogo ljudi, cak ni nasih ljudi; bilo je dosta policije jer je ZUC “visoko riskantna grupa”. Meni i dalje deluje to kao lecenje posledica a ne uzroka rizika ali dobro, bolje da nas cuvaju od nasilnika nego da nas serviraju istim.

Ovih dana osecam da vlada neki tajac svuda oko mene; prosto ni ljudi s ulice ni s medija ne smeju da izgovore neke reci i misle, ispravne ili ne koje su do pre otcepljenja Kosova bacali u raspravu s manje ili vise argumenta. Stupor, autocenzura, strah i nedoumica, cesto i bes stvaraju neku psihozu jednoumlja. Mene to sve vise plasi: strah od nasilja po beogradskim ulicama 21 februara je prosao, imam sliku i obajsnjenje za sve sto se desilo, ali sta je sad ovo? Na manipulacije dogadjajima cujem samo neku jezivu tisinu. Zveci.

From Feminism to Pacifism, Vukovar 16 Years After

Juce sam govorila u Torinu na jednoj tribini na pravnom fakultetu…na kraju su me iz publike pitali ,izmedju ostalog, sta ja mislim o zenama koje hoce da idu u rat. Setila sam se tada Vukovara, ispricala im moju istinitu pricu.

Sedeli smo u kafani 1991 u jesen nas cetvoro, dva muskarca i dve zene. Uleteli su vojna policija i civilna , u paru, kako su tada inace skupljali muskarce po gradu: legitimisu ih civilni a odmah mobilisu vojni. More

Suocavanje sa stvarnoscu

ovde u beogradskim sudnicma, kako rece Srdja Popovic, ovih dana najbolje se knige pisu u sudnicama…Ocekujemo od njega knjigu o atentatu na Zorana Djindjica (quote Ceca Lukic). Medjutim htela sam da vam skrenem paznju na jednog sedog coveka, ala gospodin covek ocigledno penzioner, koga vidjam na Vracaru na pijaci cesto a I u sudnicama gde ponekad odlazim da bih se suocavala i zapisivala. Uvek se dotera u odelo, namirise, sedne i pazljivo i tiho slusa, kao da je u pozoristu

I onda mi pada na pamet prica o jednoj siromasnoj devojcici u Americi cija samohrana majka nije imala para da je vodi u pozoriste ili bioskop te ju je vodila na sudjenje, cak tu i ostavljala , da je cuva sudska policija dok bi ona obavljala razne nuzne poslove. Ta devojcica se iskolovala i probila kroz zivot zahvlajujuci tom zanatu i edukaciji. To je Amerika, ovo je Serbija u tranziciji. Mi Zene u crnom idemo da pratimo sudjenja i to se zove projekat suocavanje sa prosloscu ali zamislite kako bi bilo da povedemo i neke studente umesto na rostiljijadu ili utakmicu ponekad u sudnicu… isto je kao u americkim filmovima koje gledamo…sudjenja su otvorena i besplatna, imaju grejanje i hladjenje i mnogo toga sto mladi ljudi mogu da nauce o ovom nasem svetu takvom kakav jeste. A i penzioneri koji zive u ko zna kojoj paranoji imali bi realnu istoriju da podele na Tasmajdanu… More

Gazimestan 2007

Slucajno, iduci kod caleta, juce sam naletela ispred skupstine u pola dva na demonstrante koji su se skupljali da protestuju ispred americke ambasade. Otisla sam na rucak a onda svratila do njih na kraj parade.

Seselj to the Hague

Dosta ljudi, mnogo vise nego sto sam ocekivala, nekoliko hiljada. Dosta starih ljudi, vrlo ozbiljnih i tuznih. Prodavci serpskih pop hitova Mladica Karadzica Seselja takodje su tu. Pitam jednog odakle vam ova majica ( na kojoj pise pusi Hag/Seseljev lik)…ne znam odgovara misteriozno a onda dodaje, mozda i znam…pocinju govorancije, neki meni nepoznati ljudi popovi…deca i devojke u narodnoj nosnji stoje kao ukopani na bini…potpuno nebeske govorancije…grobovi gazimestan hramovi…onda pesme u obliku kuknjave umesto govorancije…i sve to presecano uzvicima kosovo…sloboda…ceda heroin…amerika dole…rusijo help…Jedan govornik je onda iz cista mira napravio plan da svi koji su ostali bez kuca stanova i rodbine odu kod Cede i Natase Kandic na gajbu…velike ovacije…Jedan stariji potpuno izludeo covek poceo je da vice i da se probija kroz tesne redove: sklanjajte se, bolestan sam, potrebna mi je pomoc, hitna pomoc…nastane panika, stize hitna pomoc…odvedose ga…policija je bila svuda ali atmosfera je bila izuzetno mirna i pomirljiva. Osecanje koje je vladalo tom gomilom bilo je neki neizmeran strah. i paranoja Nesto mi bi tesko na srcu, neko bi trebalo da pridje i kaze tom narodu nesto razumno na njihovom jeziku, da ne budu sami sebi najveci neprijatelj. More

Previous Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 99 other followers

%d bloggers like this: